Dit jaar viel het begin van de lijdensweken gelijk met het begin van de ramadan. Het NOS-journaal besteedde ruime aandacht aan het begin van de ramadan. Volgens dat journaal gaat de ramadan hier en daar het straatbeeld bepalen. Er klonk geen enkele zweem van afkeuring in door.

Opmerkelijk dat een seculiere omroep zo veel aandacht besteedt aan de ramadan. Blijkbaar moet wat christelijk is weg. Wat ervoor in de plaats komt, maakt niet uit. Men wil een multiculturele samenleving, maar zonder christendom.

Straatbeeld
Jaren geleden werd ik aangesproken door een straatcoach. Ik deelde christelijke folders uit in de Kalverstraat. Gelukkig kon ik mijn vergunning, die ik van een gemeenteambtenaar had gekregen, laten zien.

Intussen klonk door de luidsprekers in een ander stadsdeel de gebedsoproep voor moslims.

Ook in de reclamefolders van grootgrutters draaide het om de ramadan. Met Pasen gaat het in hun folders over eieren zoeken en eten.

Moslims en het journaal hebben geen idee (meer) dat het dan over de opgestane Levensvorst gaat, Die het behoud zoekt van moslims en linkse en rechtse rakkers. Daarover mag bij evangelisatie gesproken worden.

Mensen uit de linkse arena’s vinden christenen hopeloos betuttelend. Vrijheid in seksuele keuzes en levensopenbaring is hun devies.

Laat dit nu juist één van de dingen zijn waar moslims van gruwen. Seculieren geven wel vaak af op de preutsheid van refo’s, maar over de bedekkende kleding van de moslims hoor je ze niet.

De kern
Het seculiere klimaat heeft ook op onze gezindte invloed, misschien wel meer dan we denken. Allerwegen is er sprake van vervlakking, verdeeldheid, verstarring en liefdeloosheid.

Is er nog voldoende aandacht voor de kern van de Bijbelse boodschap of bepalen randverschijnselen, hoe belangrijk ook, de gesprekken? Raakt de kern van die Bijbelse boodschap soms steeds meer op de achtergrond?

In evangelisatie gaat het over wezenlijke dingen. Daar ontmoet je soms mensen die de godsdienst vaarwel dachten te zeggen, die hun doop wilden uitwissen en een goddeloos leven gingen leiden.

Maar tot verwondering zocht de HEERE, de God van hun doop, hen na jaren weer op. Als schuldigen werden zij geveld op het slagveld van vrije genade.

Verwonderd over Zijn trouw mochten zij voor het eerst aanzitten aan de dis des verbonds, ziende op het gebroken brood en het vergoten bloed van het Lam voor hun zonden.

Zij beoefenen een kinderlijk geloof. Zij hebben de enige Zaligmaker Jezus Christus aangenomen. Zij strijden met vallen en opstaan tegen de zonden (NGB art. 29).

Zullen deze mensen ons straks voorgaan in het Koninkrijk der hemelen?

Christenstrijders
Op evangelisatieposten weten bezoekers meer van het straatbeeld dan van het gedachtegoed van refo’s. Ze kennen vaak wel het lied:

Voorwaarts, Christenstrijders, drukt Uws Konings spoor 
Met Zijn heil’ge kruisvaân gaat ons Jezus voor
Weest voor Zijn bevelen, wat u dreigt, nooit doof
Toont, hoe bang ’t u worde, in Zijn Woord geloof.”

Christenstrijders, laten wij elkaar niet bestrijden, maar Zijn Naam belijden aan seculieren en moslims. Het zou het straatbeeld veranderen.

De Koning is in aantocht.

Voorwaarts, niet in eigen kracht. Wel als uitgeprate en uitgewerkte zondaren met de geestelijke wapenrusting uit Efeze 6, ziende op de overste Leidsman en Voleinder des geloofs, Jezus Christus.