Rosanne woonde in een gastgezin. „Ik zal nooit vergeten hoe ze mijn verjaardag uitgebreid vierden"
Oprechte interesse, ruimte om te ontdekken wie ze was en zien hoe mooi een gezin kan zijn. Rosanne* (20) woonde een jaar bij een gastgezin via Stichting De Vluchtheuvel. „Ze gaven me het gevoel dat ik er mocht zijn en het voelde al snel als een thuis.”
„Eén jaar verbleef ik van maandag tot vrijdag in een gastgezin, omdat mijn thuissituatie op dat moment niet kon bieden wat ieder kind nodig heeft: een veilige plek waar liefde is, waar je gezien en gehoord wordt en waar je jezelf mag zijn.
Thuis was ik mezelf kwijtgeraakt, want ik paste me altijd aan mijn omgeving aan. Daardoor liep ik uiteindelijk vast.”
Onderdeel van een gezin
„In het gastgezin vond ik rust. Ik kreeg daar de ruimte om te ontdekken wie ik zelf was, wat ik leuk vond en waar ik blij van werd.
Er werd oprechte interesse in mij getoond. Als ik ergens mee zat, kon ik altijd mijn verhaal kwijt. Er werd naar mij geluisterd en met me meegedacht. Dat gaf mij het gevoel dat ik er mocht zijn.
Ik voelde me onderdeel van het gezin. Daar hoefde ik me niet anders voor te doen dan ik was.”
Kleine dingen maken het verschil
„Door mee te draaien in een warm gezin met gezellige kinderen, leerde ik ook hoe mooi een gezin kan zijn. Het voelde al snel als een thuis.
Ik genoot vooral van de ‘gewone’ momenten: aan tafel zitten en vertellen over onze dag, samen lachen, maar ook serieuze gesprekken kunnen voeren.
Juist die kleine dingen maakten voor mij veel verschil.
Ik besefte steeds weer hoe bijzonder het was dat dit gezin hun huis en leven voor mij openstelde, zodat ik kon groeien in wie ik ben.
Ik zal nooit meer vergeten hoe ze mijn verjaardag uitgebreid vierden. En toen ik mijn opleiding afrondde, haalden ze taart om het te vieren. Op die momenten voelde ik me echt geliefd.”
Op adem komen
„Aan het begin voelde het best spannend om naar een gastgezin te gaan. Ik woonde ineens op een andere plek en voelde veel onzekerheid. Maar soms heb je een veilige plek nodig om weer even adem te kunnen halen en jezelf terug te vinden. Het hielp mij enorm en daardoor kan ik er nu ook voor anderen zijn.
Doordat ik zelf ervoer hoeveel een gastgezin voor iemand kan betekenen, zou ik ook graag iets willen betekenen voor kinderen die opgroeien in een moeilijke situatie.
Ik denk vaak: door één persoon te helpen verander je misschien de wereld niet, maar het kan wel de wereld veranderen voor één persoon.
Ik heb nog steeds regelmatig contact met mijn gastouders. Soms eet ik weer mee en dan voelt het alsof ik nooit ben weggeweest.”
